Hüzün, insanın insanlığı idrakinden kaynaklanır ve bu halin şuurunda olduğu sürece de onun kalbinde ve beyninde buğulanır durur. Aslında böyle bir hüzün dinamizmi, kişinin sürekli Cenab-ı Hakka yönelmesi hüznü esas oluşturan şeyleri durup, hissedip O’na sığınması ve çaresiz kaldığı her yerde, “çare! çare!” çığlıklarıyla Allah’a yönelme bakımından da çok lüzumlu ve çok gereklidir ..

   Ayrıca, ömrü kısa, iktidarı az, talip olduğu şeyler çok pahalı ve birleri bin etme mecburiyetinde olan bir mümin, mazur kaldığı hastalıklar, yolunu kesen musibetler sıkıntılar müptela olduğu acılar, elemler gidip hüzünle buluşunca o zaman günahları silip süpüren öyle iksire dönüşür ki, insan bu sayede beklide kurtuluşa erer.. Damlayı deryalaştırır ve zerreyi güneş haline getire bilir…

   Evet böyle bir hüzün ağında geçirilen ömrün hayırlı bir ömür olduğu söylenebilir…Ve bu açıdan da hayati seniyelerini hüzün çemberi içinde geçiren insanlığın iftihar tablosu o tabloya canımız feda olsun !..-“Hüzün peygamberi denmesi ne kadar manidardır..

  Hüzün, insanın kalp mekanizmasını ,duygular alemini gaflet vadilerinde dağınıklığa düşmekten koruyan bir sera bir atmosfer ve dolayısıyla bilinçli bir konsantrasyon yoludur..

  Cenab-ı Hakk kılığa kıyafete, şekle değil; kalplere, kalplar içinde de mahzun, yıkık ve kırık kalplere nazar buyurur. Onları şereflendirir ki

      -Ben kalbi kırıklarla beraberim.”sözü de bu manayı teşkil etmektedir ..

Süfyan b.Utbe:   “Allah bazen, mahzun bir kalbin ağlamasıyla bütün bir ümmete merhamet buyurur” der..Zira hüzün, her zaman kalbin samimiyet yanlarında yeşerir..ve insanı Allah’a yaklaştıran davranışlar arasında, hüzün kadar samimi başka bir davranış yok gibidir..

     Her şeyin bir zekâtı vardır ve zekât zekâtı verilen şeyin yabancı nesnelerden arındırılmasıdır. Hüzün de kalbin vicdanın zekâtıdır ve bu iki duygunun saflaşmasında, saflaştıktan sonrada dupduru kalmasında hüznün etkisi çok büyüktür.

     Tevrat’ta : “Allah bir kulunu sevince, onun gönlünü ağlama hissiyle doldurur; ona buğz edince de çalgı neşvesiyle ..” buyurur…

     Bişr-i Hafi de: “Hüzün bir hükümdar gibidir; otağını bir yere kurunca, başkalarının orada ikametine izin vermez…” Sultan ve hükümdarın olmadığı bir ülke karmakarışık ve keşmekeşlik içinde olacağı gibi, hüznün olmadığı bir kalp de darmadağınık ve harabedir. Zaten, O kalbi en mamur olanın nebiler nebisinin de hali kesintisiz hüzün ve sürekli tefekkür değil miydi?

     Yakup a.s, Yusuf’la arasındaki dağları hüzünden kanatlarla aştı ve gidip bir tatlı rüyanın yorumlanması iklimine ulaştı.

    Hüzünle Allah rızası için sızlayan bir yüreğin iniltiler, abidlerin zahidlerin ibadetlerine denk tutulmuştur..

    Günah ve mazeretlerden dolayı hüzünlenen bir kalp sızlayan bir yürek ve bir iki damla gözyaşı günahlara kefaret sayılmıştır

     Hüzün vardır; ibadet ve taat eksikliğinden kaynaklanır ki, bu bir avare hüznüdür..

     Hüzün vardır; Allah’tan başka her şeye muhabbetten kaynaklanır, bu bir heves hüznüdür.

     Hüzün vardır ki, Ukbası için elinden geleni yaptığı halde eksiğim var mı diye inleyen kalbin hüznüdür, buda ahid ve zahidlerin hüznüdür..

    İlk Nebi, hem insanlığın babası, hem peygamberliğin babası, hem de hüznün babasıydı. O hayata uyanırken aynı zamanda hüzne de gözlerini açıyordu. Peygamberlik ölçüsünde temkin ve azmindeki zaafın hüznüne, yitirilen cennetin hüznüne, kaybedilmiş visal ve maruz kalınmış firak hüznüne. O, bütün bir ömür boyu bu hüzünler ağında inleyip durdu..

Hz. Nuh, peygamberliğiyle kendini hüzün çemberi içinde buldu. O’nun sinesinde köpüren hüzün dalgaları, okyanustakilere denkti. .ve bir gün geldi ki O’nun hüzün kaynağı, okyanusları dağların zirvelerine kadar köpürttü ve yeryüzünü kapkaranlık bir tasa sardı..derken O da bir tufan peygamberi oldu..

     Hz. İbrahim adeta, hüzne göre programlanmıştı. Nemrutlarla yaka-paça olma hüznü, eşini ve çocuğunu ıpıssız bir vadiye bırakma hüznü, çocuğunu boğazlamaya memur edilme hüznü ve daha bir sürü akılla çatışmalı hüzün silsilesi…

    Hz. Musa, Hz. Davut, Hz. Süleyman, Hz. Zekeriyya, Hz. Yahya, Hz. Mesih hemen hepsi hayatı bir hüzün yumağı olarak tanıdı, duydu gördü ve yaşadılar… ve hele en büyük Nebi iki cihan güneşi, Sen’i yaratacak olmasaydım dünyayı yaratmazdım sözünün muhatabı Nur yüzlü Nebi hüzün peygamberi ve arkadaşları…

    -Bizden tasayı, kederi gideren Allah’ hamdolsun; doğrusu Rabbimiz çok bağışlayıcı ve lütufkardır..Bu Hüzün Hakikatin tüllendiği ufka kadar devam edecektir..

 İslam garip geldi garip gidiyor ne mutlu gariplere ne mutlu kalbi hüzün ile çarpanlara…

S.A...ALLAH c.c cümlemizden razı olsun..
Rabbimize emanet olunuz inşALLAH..
.BESMELE...SELAM...DUA...

:::...CeReN YalDıZ...:::

 

"Iğra vektub"